|
Haberi bile sürprizdi zaten vücuduma minik bi misafirin yatılıya geleceği...Her ne kadar ara ara dünya tatlısı yeğenim sayesinde bebekli bir aile olmaya özensek de, aslında tam karar vermiş sayılmazdık. Bu yüzden bu haberi Hakana verişim de şaşkınlığımdan dolayı, hiç de öyle filmlerdeki gibi romantik olmadı. e Hakan bu test pozitif!!; demişim telefonda. Canım benim;bu haber böyle mi verilir Alev yaa?; deyişi vardı bi...
Sonra başladı hamilelik sürecim. Minik oğlum bana hiç sıkıntı yaratmadı. Çoğu zaman hamile olduğumu unuturdum. Son günlere kadar yüzmeye, tiyatrolara,sinemalara gittim. Bol bol gezdim, keyif yaptım. Son haftaya kadar arabamı kullanarak işe gidip geldim.(sadece 5. ayımda alkollu bi sürücünün arabama arkadan çarpması dışında bir sıkıntı yaşamadım, onda da ne bende ne de oğlumda bir problem çıkmadı.) Hakan da sağolsun bu süreçte bana oldukça yardımcı oldu. Nazımla oynadı ,hep destek oldu bana.
Ama gelgelelim doğum günü çattı ve beni bir gerginliktir aldı. 6 Nisanda sabah erkenden Amerikan Hastanesinde epidural anestezi ile sezaryen doğuma girecektim. Tabii ki tahmin ettiğim gibi gece uyuyamadım. Sabah 5te ayaktaydım. Evde gergin gergin dolaşıyorum,tabii bu arada bi baktım annem ve babam da uyuyamamış onlar da kalkmışlar. Neyse saat 6da biz cümbür cemaat annem,babam,kardeşim,yeğenim,kayınvalidem ve Hakan , zaten günlerdir hazırladığımız hastane çantamızı,bebek şekerlerimizi,araba koltuğumuzu toparlayıp iki araba doluşup hastaneye doğru yol aldık.
Odamıza yerleştik, doğumfotoğrafçımız fotoğraflarımızı çekmeye başladı ama benim gözler hala dolu dolu. Diyor ki ‘şimdiden böyle olursa doğumdan sonra sen ne yapacaksın Alev?;Valla hiç bilmiyorum, açacağım muslukları doğumdan sonra buna eminim de, zaten şimdi zor tutuyorum kendimi diyemiyorum. Beni ameliyathane için giydiriyorlar, dolu dolu gözlerle herkesle vedalaşıyorum. Minik yeğenim arkamdan teyzemi muayene etmesinler diye ağlıyor, sedyemi asansöre alırlarken. Bu arada Hakan hala benimle birlikte, az sonra ondan da ayrılıp ameliyathaneye girmeden önceki bekleme odasına alınıyorum. Serumlar takılıyor, canım acıdıkça iyice geriliyorum. Dr Cengiz Bey geliyor, dosyamı doldururken o da şaşırıyor, sen doktorsun ne bu gerginlik diyor, iyi ya zaten asıl problem bu. Herşeyi biliyor olmak öyle zor ki, bir an önce uyuştursalar beni!
En sonunda ameliyathaneye alınıyorum, anestezist ve teknisyeni geliyor. Epidural anestezi ile ilgili bilgi veriyorlar. Kocaman karnımla dizlerimi bükmek çok zor ,anestezi teknisyeni zorluyor dizlerimi, sırtımdan ince bir kanülle anestezik madde verilirken ayaklarımda yavaş yavaş uyuşma hissediyorum. Ohh sonunda ayaklarımı ve belden aşağımı hissetmiyorum. Nasıl rahatladım bir anda. Artık başlayabilirler, hiçbir şey hissetmiyorum. Dr Cengiz Bey ve asiste eden doktor arkadaşı işleme başlıyorlar. Eee Hakan nerde? Cengiz Bey ;Hakanı çağırın yaa unuttuk çağırmayı diyor.Sonradan kamera çekimlerinden görüyorum ki Hakan yeşilleri giymiş soyunma odasında az sonra doğuma gireceğim diye çekim yapıyor o sırada :). Hakan geliyor, başucumu ona ayırmışlar. Ellerimi tutuyor,alnımdan öpüyor,nereden bulduysa yine her zaman ki gibi gözyaşlarımı silmek için bir parça peçete bulmuş bir yerlerden gözlerimden pıtır pıtır süzülen yaşları siliyor. Doğum kesesinin açıldığını duyup irkiliyoruz bir an, e zaten Hakanda ilk defa böyle bir ortamda bulunmanın tedirginliği bir yandan, heyecanımız bir yandan, etrafımızda tıkır tıkır işleyen sistemli bir operasyona ve kalabalığa bakıp duruyoruz. Göğsümde bir baskı hissediyorum asiste eden doktor dirseğiyle bebeğimi itiyor dışardan veee bir rahatlama sonrasında önce ufak sonra kocaman bir ağlama sesi...Nasıl heyecanla bekliyorum zaten hadi ağla bebeğim ağla diye içimden. Şükürler olsun!!! Hemen yanıbaşımızda bebeğimin ilk muayenesi yapılırken, Hakan onun yanında yer alıyor. Sonra sarmalayıp getirip göğsümün üstüne koyuyorlar minişimi. O da ne ağlaması kesildi göğsümde. Ne güzel bir varlık bu Allahım, daha dün akşam içimde kıpırdanıyordu minik parmakları, şimdi onları öpüyorum öpüyorum... Ben daha doyamadan kucağımdan alıp Hakanın kucağına veriyorlar ve yaygarayı basıyor ufaklık. Hakan onun kucağında ağladığı için biraz bozuluyor mu ne:). Dikişlerim atılırken oğlumu yukarıya bebek odasına alıyorlar, Hakan da peşinden gidiyor izlemek için. Yine sonradan kameradan izlediğim kadarıyla orda hep beraber pencerenin önünden oğlumun yıkanışını ve hazırlanışını izliyorlar maaile. Beni yarım saatlik bir tansiyon takibinden sonra ara bekleme odasından odama çıkarıyorlar, heyecanla oğlumu bekliyorum. Etraf kalabalık,herkes çok mutlu, oğlum geliyor onu ilk defa emziriyorum ...Hakanın gözlerinin içi gülüyor oğlumuza bakarken...Evet artık üç kişilik bir aileyiz, merhaba yeni hayat...
|
